گزارشات تاریخی عدم تمایل ایرانیان به اسلام

http://tohfeyegarmsar.wordpress.com/

 

در سال‌های ناتوانی و انحطاط خلافت اسلامی بنی عباس در بغداد، که فرماندهان ترک و کرد و گیل و دیلم، خلیفۀ عباسی را در تختگاه خود دست نشانده قدرت و غلبه خویش ساخته بودند، با آن که در ایران اندیشه ایجاد یک قدرت پایدار همراه با زنده ساختن حکومتی مانند حکومت ساسانیان در خاطر بسیاری از داعیه داران رهائی ایران در این دوره، از گیل و دیلم و طبری شکفته بود، به بار نشستن این آرزو آن هم در یک مدت کوتاه، تا اندازه‌ای تنها برای حاکمان آل بویه امکان پذیر تصور میگردید، که آن نیز به سبب اختلافات خانگی، انحراف اهداف مبارزه توسط علویان زیدی پناه آورده به این منطقه از ایران، برای مشارکت در مبارزات استقلال طلبانه ایرانیان، و برخورد با آشوب‌های خراسان به نتیجه نرسید، با این حال بنیانگذار این سلسله علی بن بویه دیلمی ملقب به عمادالدوله و برادر زاده‌اش فنا خسرو بن حسن معروف به عضدالدوله، با وجود محدود بودن قلمرو خویش و با آن که در زمان آنها فرصتی هم برای زنده ساختن فرهنگ باستانی در قلمروشان پیدا نشد، باز استعداد خود را برای بازسازی وحدت و یکپارچگی از دست رفته قرنهای دور نشان دادند. هر چند دولت آنها علی‌رغم پایبندی به رسم دوره، با تکیه بر یک پادشاه باستانی مانند بهرام گور هم موفق به ایجاد تعادل پایدار عصر از یاد رفته بهرام در قلمرو یزدگرد نشد، اما طی چندین دهه فرمانروایی آنها، قدرت خلفای عباسی، که پیش از آن نقش فعالی را در تعیین سرنوشت مردم ایران داشت، ناتوان ساخت و بدینگونه عناصر تازه‌ای از نژادها و اقوام گوناگون مردم ایران بار دیگر آنچه را ایران با پیمودن سالها به اعراب و ترکان اهل سُنت واگذاشته بودند، این بار برای مدتی کوتاه بدست آوردند، اما فریبکاری ها، شیادها و خرافه گرائی های پرچم داران شیعه، دیگر بار، آمال و آرزوهای ملت ایران را زیر پوشش خرافات، جعلیات و مهملات شیعه اثنی عشری مدفون نمودند.
در مورد تبار خاندان بویه در میان دانشمندان و تاریخنگاران دیدگاه‌های گوناگون وجود دارد، صابی در کتاب تاجی آورده‌ است که نسب بویه به بهرام گور منتهی می‌گردد و بعضی گفته‌اند که بویه از نسل دیلم بن ضبه بوده‌ است. ابوعلی مسکویه در کتاب تجارب الامم آورده‌است که پادشاهان آل بویه خود را از فرزندان یزدگرد سوم آخرین پادشاه ساسانی می‌دانند و می‌گویند که در آغاز تهاجم اعراب مسلمان به ایران، بعضی از اولاد یزدگرد به گیلان رفته و درآنجا ساکن شدند. اما اینکه چگونه این تبار ایرانی، آلوده به اعتقادات شیعی گردید و خود نیز از مبلغان بالقوۀ آن شد، تقریبا نا مشخص است. البته نباید نادیده گرفت که ال بویه در ابتدا اعتقادات شیعی زیدیه داشتند که بسیار متفاوت با اعتقادات شیعه اثنی عشری میباشد، اما بعدا احساس نمودند برای استمرار حاکمیت وجود یک امام غیبی مجعول و اتصال پاره ای افراد به او به بعنوان نیابت، بیشتر و بهتر بکارشان خواهد آمد. قید این موضوع نیز دارای اهمیت ویژه است که محتوای تاریخ شیعه نشان میدهد، بانیان، مبتکرین و پرچمداران این مذهب، فارغ از هرگونه وظیفه یا دغدغۀ مذهبی، عمدتا بدنبال اهداف سیاسی و قرار گرفتن در چرخه قدرت بودند. به همین دلیل هم در جهت مبارزه با حکومت اهل سنت بنی امیه، دست همکاری به خاندان عباسیان دادند تا سرانجام این خاندان در سال 750 میلادی به کمک ایرانیان سرنگون، و عباسیان صاحب قدرت و حکومت گشتند. در واقع در یک جمع بندی کلی رفتارهای ناجوانمردانه از سوی حاکمیت دینی بنی عباس بیشتر موجب سوق دادن مردم ایران بسوی افسانه پردازی ها و استحمار تشیع گردید. هر چند که بعد از پیروزی، عوامل حکومت عباسیان وجود هرگونه پیوند نسلی بین خلفای بنی عباس و طایفه بنی هاشم و علی ابن ابیطالب را شدیدا انکار نمودند و رسما فعالیت طرفداران تشیع را ممنوع اعلام نمودند. پروفسور ایلیاپاولویچ پطروشفسکی، محقق و مورخ روسی در کتاب خود بنام اسلام در ایران، مینویسد: بعد از پایان یافتن ماجرای کربلا و کشته شدن حسین، در میان قبائل عربی بیشتر از دو دسته از علویان سخن رانده می شد. یکی اخلاف حسن بنام سادات حسنیه و دیگری اخلاف حسین بنام سادات حسنیه. افراد این دو گروه از علویان در زمان امویان چون دیگر مردم عادی قبائل می زیستند، غالبا ثروتمند بودند و بعضا در تشکیلات امویان صاحب نفوذ. هرچند که امویان به آنها بدگمان بودند و تلاش میکردند تا آنان را از امور حکومتی دور نگهدارند. این وضعیت با انجام قیامی از سوی علویان شکل خصمانه ای به خود گرفت. علویان بدلیل عدم رضایت از محمد باقر، امام پنجم شیعیان، بر گرد برادرش، زیدبن علی گردآمدند. زید طرفدار اقدامات قاطع بر علیه خلافت امویان بود، او به دعوت شیعیان کوفه از مدینه به آنجا رفت تا قیام ایشان را بر علیه هشام ابن عبدالملک، خلیفه اموی رهبری کند. این قیام که ده ماه بطول انجامید نهایتا در سال 123 هجری سرکوب گردید. زیدبن علی در پیکار، به تیر سربازان خلیفه کشته شد. تن او را در کوفه مصلوب کردند و سر بریده اش را به تناوب در دمشق و مدینه بر سر ستونی نصیب کردند و در معرض دید عامه قرار دادند. بنابراین راهی برای علویان باقی نمانده بود، جز همکاری و همدستی با عباسیان. اما بعد از اینکه عباسیان با کمک طرفداران علویان توانستند بنی امیه را سرنگون و خود بر سر قدرت آیند، هرگونه ارتباط نسبی خود با خاندان علی را انکار کردند، علویان بفکر انتقام و دستیابی به حکومت برآمدند. البته در خارج از ایران و در محدود متصرفات اسلامی، چه در زمان امویان و چه در بنی عباس، پاره ای از علویان تلاش نمودند تا به حکومت برسند، و در این زمینه حرکات کوچکی هم صورت پذیرفت، مانند حسنیان یا ادریسیان در مراکش بین سالهای 172 تا 375 هجری، یا حسنیان یا زیدیه در یمن، ولی هیچیک نتوانست دوام یابد. تحت این فشارهای داخلی بود که علویان در صدد برآمدند تا حوزه فعالیت مذهبی و یارگیری خود را از دسترس سربازان و و مسئولین خلافت عباسی دور نمایند. لذا دست به دامن حاکمان محلی مخالف خلیفه بنی عباس، یعنی اسپهبدان دیلمان شدند. درگزارشات تاریخی موردی که از دید تحلیل گران و تاریخ نگاران اسلامی، واقعا دور مانده، نیاز مبرم سردمداران علویان برای خروج از مناطق تحت حاکمیت خلفای عباسی است، که این نیاز از سوی اسلامگرایان به دعوت مردم ایران از آنان بر ادامه مبارزات رهائی بخش خود تعبیر گردیده، در حالیکه مردم سلحشور مناطق دیلمان ضمن اینکه مراتب انزجار خود از اسلام را بارها با حمله بر سپاه خلافت اسلامی نشان داده بودند، از نظر رهبری مبارزات خود نیز در هیچ مضیقه ای قرار نداشتند، چون شیر مردان ایرانی نظیر مازیار و مرادویج در میان آنان بودند.
تنها توجیه روآوردن علویان به مناطق دیلمان ایران بیشتر از آن جهت می تواند باشد که حاکمان محلی آن مناطق همواره با جدالی مستمر، از نفوذ اسلام و خلافت آن به این مناطق جلوگیری بعمل می آورد. در قزوین از زمان خلافت معاویه، پادگان مستحکم عربی دائر بود که بر سرزمینهای دیلمان نظارت و حرکات آنان را زیر نظر داشتند و در عین حال هر زمان نیاز می شد نیروی لازم جهت سرکوب مخالفین خلافت بدانجا اعزام میگردید. ابن اثیر میگوید: دیلمان هیچگاه از تلاش برای بیرون راندن عربها از قزوین فروگذار نمی کردند. در سال 81 هجری دیلمان به قزوین حمله و داخل شهر شدند، و تمام عربهای داخل قزوین را کشتند. این به آن معناست که دیلمان قزوین را تصرف نمودند. سپس سپاه بزرگی بر سرشان گسیل شده، و شهر را از آنان بازگرفتند. گزارش های رخدادها تا این تاریخ نشان نمی دهد که ایرانیان، در یک روستا یا شهری، در جائی از مناطق درونی ایران، مسلمان شده باشند. تا این تاریخ هرجا از ایرانی مسلمان سخن به میان آمده است، به روشنی مشخص شده که وقتی پسرکی بوده، به برده گی برده شده و در یک قبیلۀ یا طایفۀ عربی به اجبار مسلمان شده و سپس آزاد و مولی صاحبش و وابسته به قبیلۀ صاحبش گردیده. به عبارت دیگر هر ایرانی که مسلمان نامید می شد، عربها او را بچگی از خانه بیرون کشیده، با خودشان برده و غلام کرده، نزد خودشان و قبیله شان نگاه داشته بودند. دسته دیگر ایرانیانی که از نظر اعراب متجاوز اسلام را پذیرفته بودند، روستائیانی بودند که بین عدم پذیرش اسلام و پرداخت جزیه، پذیرش اسلام اجباری را در دستور کار خود قرار دادند. در هیچکدام از این دو صورت عدالت اسلامی یا رافت اسلامی کمترین معنای حقوقی نداشته و بر پایه شرایط تحمیلی اسلام قابل پذیرش قرار گرفته.
بطور کلی حداقل در مورد ایرانیان، هیچ مدرک تاریخی مبنی بر تمایل شان نسبت به مسلمانان تاراجگر و خونخوار و دین شان وجود ندارد، بلکه بالعکس شاهد شورش های مکرری، در این برهه از تاریخ ایران هستیم که اینجا و آنجا بر علیه مسلمانان مهاجم براه می انداختند و به هر شکل ممکن انزجار و تنفر خود را از هرگونه دین و مذهب تازیان متجاوز ابراز می نمودند. در واقع مدرک تاریخی که نشان دهد مردم شهرهای مورد تهاجم، با مهاجمان عرب همکاری کرده و یا از آنها بصورت نیروهای برابری طلب یا آزاد کننده، استقبال کرده باشند وجود ندارد. در مورد شهر مدائن می بینیم، مردم هنگامی متوجه اختلافات رستم و فیروزان شده و خطر پیروزی مهاجمین عرب را احساس نمودند، آن دو را تهدید به نابودی کرده و خواستار کنار گذاشتن دشمنی ها و یکی کردن نیروهای خود برای جنگ با مسلمانان می شوند. به نظر اکثر کارشناسان، دلیل واقعی شکست سپاه ساسانی از مهاجمین عرب، اختلافات داخلی و تشتت رهبری و در نتیجه روحیه پائین سربازان ایران مورد ارزیابی قرار گرفته. که این نقص هیچ ربطی به مردم ایران نداشته و از حرص و آز حاکمان و مسئولین آنان سرچشمه می گرفته. تازیان بدوی مسلمان که با انگیزه های غارت سرزمینهای ثروتمند به حرکت درآمده بودند، ناآشنا با روحیۀ آزادگی و برابری طلبی، در راه نظامی شمشیر می زدند که برپائی بی سایقه ترین نظام بنده گی، دیکتاتوری مطلقه و نابرابری در جهان را مد نظر داشت. عاصم بن عمر، یکی از سران لشکر مسلمانان، در خطابه جنگی خود در میان تک سواران، صریحا آنانرا تحریک به غارت و برده کردن زنان و فرزندان ایرانیان کرده و میگوید: این دیاریست که خدا مردم آنرا بر شما حلال کرده، و خدا با شماست. اگر پایمردی کنید و چنانکه باید ضربت بزنید، اموال و زنان و فرزندان و دیارشان از آن شماست. بر طبق این دیدگاه وقیح و جنایتکارانه، سرزمین های ایران و مردم بی گناهش که بنا بر آموزشهای قرآن، جان و مالشان، همچون جان و مال تمام بشریت، در دست خدای مسلمانان قرار داشته، و از جانب او بعنوان ارثیه برای مسلمانان باقی گذاشته شده تا آنها را غارت نموده، خانه و زندگیشان را تصاحب نموده، از آنان باج گرفته، یا آنها را بقتل برسانند، فرزندانشان را به برده گی گرفته و دختران و زنانشان را به تصاحب درآورده و به آنان تجاوز کنند. این آن خدائی است که مسلمان از او دفاع میکند. البته نباید از نظر دور داشت که ایرانیان هم در آن دوران خداپرست بودند، اما گویا خدای مسلمانان بشکل بسیار بیرحمانه ای ارثیه بخش تازیان وحشی بود. می دانم گذشته، متعلق به گذشته است و یادآوری آن تنها موجب کدورت خاطر می شود. اما این موضوع برای کشورم ایران و ایرانیان بگونه ای دیگرست. با اینکه این گذشتۀ تجاوزگرایانه اسلامی بارها افکار و اندیشۀ ایرانیان را به انحراف کشانید، و لطمات جبران ناپذیر سیاسی، اجتماعی و اقتصادی بر جامعه ایران وارد نموده، یکبار دیگر در سال 1357 بصورتی کاملا متفاوت، و با فریبکاری و دغلبازی اشغال تاریخی اسلامی توسط آخوندهای شیعه اثنی عشری بازآفرین گردید و دوباره کشور به اشغال اسلامگرایان مرتجع بیگانه درآمد. بنابراین دیگر سخن از گذشته نیست، این کشور با کمال تاسف هنوز در اشغال افکار سیاه اسلامگرایانست. یادآوری و واکاوی گذشته در آن جهت است که جوانان ایران از جنایت ها و چپاولگری های اجداد این اسلامگرایان در ایران کاملا آگاه شوند و بدانند که این دین و مذهب بیگانه هستی و آرمانهای سرزمین مان را به نابودی کشانید.
در پایان سخنان جلال ایجادی، جامعه شناس دانشگاه سوربن فرانسه، در مورد علی، امام اول شیعیان را نقل میکنم. شخصيت علی برای ايرانيان شيعه پيوسته جذاب و دلربا بوده است، در تصور و آرزوها علی اسطوره ائی است که خدشه ناپذير است، بالا و رفيع است، مقام خدائی دارد، از محمد هم بيشتر در زندگی روانی شيعه ايرانی نقش دارد. ولی اين پرسش دردناک هميشه مطرح است که چهارمين خليفه عرب که استعمار سرزمين ايران را در خلافت خود دارد و اينگونه اعتقادات ارتجاعی در کتابش آمده است، چرا مورد پرستش ايرانيان شيعه قرار می گيرد؟ از خودبيگانگی و پريشان حالی شيعيان، آسيب درونی بزرگی است که همه چيز را در ذهن وارونه کرده است و هرچيز وارونه چرکين، عادی و دلپذير احساس می شود. اين از خود بيگانگی يک بيماری روانکاوانه است؟ يک فراموشی ژرف تاريخی است؟ يک هويت جديدی است که نتيجه عرب زدگی و بريدگی کامل از تاريخ خود است؟ ايرانيان با دشمنان خويش عادت می کنند، به آنها خو می کنند، خدمتگزار آنها می گردند، شيفته آنها می شوند و بالاخره ايرانيان دشمنان خود را به مقدسان خدا گونه تبديل می کنند.

اسلام چیزی جز خفت به ایرانیان نداده و با کنار گذاشتن آن جمهوری اسلامی نخواهد ماند

باران بهاری

نام و تاریخ ایران مورد حمله خودمان

دوستی بما می گفت که “ایران پیش از اسلام هنر و دانشی نداشته است” این گفتار پاسخی به ایشان و امثال ایشان است.تاریخ ایران پیش از اسلام امروزه از طرف دو گروه خودی به سختی مورد چالش است

گروه اول پان ترک هستند که به خیال خود تلاش دارند امپراتوری عثمانی را به ایران بازگردانند

گروه دوم مسلمانان خرافی هستند چه سنی و چه شیعه که تلاش دارند گذشته ایران باستان را پر از زشتی و آزرم نشان دهند. دانش و گذشته ایران را دروغین معرفی می کنند و از دوران اسلامی بعنوان دوران شکوفایی علم و دانش یاد می نمایند

دوستان و هم میهنان ترک بدانید،کلمه ی ایران واژه ای از آن شماست

گروههای پان ترک دانسته و ندانسته واژه ایران را مورد حمله قرار داده اند و آن را یک واژه نژاد پرستانه می دانند. این امّا دقیقا تاکتیک حمله برای دفاع است. ما یک قوم بنام قوم ایرانی نداریم و واژه ایران متعلق به شهر و منطقه خاصی نیست . از رود ایندوس تا اروند رود در دوران ساسانیان بنام ایران بوده است. کتیبه ها و اسناد مختلفی وجود دارد که واژه ایران در آن بکار رفته است.

پارسها و ماد ها و پارتها هر یک در گوشه ای از تاریخ ایران سهیم بوده اند و واژه ایران ، واژه ای است عاری از نژاد خاص و قومیت خاص. این در حالی است که واژه “ترکیه” دقیقا به قوم ترک بر می گردد و پان ترکان محترم باید پاسخگو باشند. از سوی دیگر غافلند از اینکه فرهنگ ترکی قسمت بزرگ و بیشتر خود را مدیون فرهنگ ایران است و ترکان سلجوقی برای سده ها همه ی نوشتار و دبیره ی خود را به فارسی نگاشته اند. پرشمار است وازگان پارسی که به زبان ترکی استانبولی وارد شده است

چامه های چامه سرایان ایرانی در همه ی موزه های ترکیه قابل دیدن است. اما برای زبان ترکی چند کتاب با پیشینه ی بیش از ۲۰۰ سال سراغ دارید؟. گاهشمار ایرانی و نوروز آیا از آن شما نیست؟. سازهای نی وتار و تنبور و عود و چنگ آیا از آن شما نیست؟. این همه دستگاههای موسیقی چندگانه، این همه مینیاتور و آثار هنری، این همه معماری و کتیبه های شهرهای سمرقند و بخارا و قونیه و گنجه را می خواهید چکار کنید؟. همه را به ترکی برگردانید؟. مگر زبان فارسی با جنگ در منطقه وارد شده است؟

بر خلاف ترکی و عربی زبان فارسی از طریق جنگ پخش نشده است

به تاریخ ۱۴۰۰ سال گذشته نگاه کنید… ابتدا پادشاهان عرب را داریم و سپس پادشاهان ترک. بیشترین دلیل ورود زبانهای عربی و ترکی به ایران جنگهای خونین خلفا و پس از آن چنگیز و تیمور بوده است. اما با این همه، پر شمار متون پهلوی که از ساسانیان باقی ماند را خود اعراب تا چند سد سال به عربی برگردان کرده اند.خانات ترک اما زبان مورد علاقه شان پارسی بود و همواره به فرهنگ و زبان پارسی علاقه داستند. زبان پارسی با کتاب و فرهنگ در خاور میانه جا افتاده است و نه با جنگ ؛همانندترکی وعربی. از رودکی و ابن سینا تا صادق هدایت و شاملو چند کتاب به زبان فارسی می توان یافت؟. براستی قابل شمارش است؟. چگونه می توان گفت که فارسی غیر از فرهنگ و هنر با روش دیگری در خاور میانه همه گیر شده است؟

پادشاهان ترکی که به هند لشکر کشیدند و از خاندان تیمور بودند برای چند سده فرهنگ و ادب پارسی را در هند ارج نهادند و بدان پرداختند. نخستین کتاب چاپ سنگی پارسی در کلکته هند به چاپ رسیده است و این خود نشانه علاقه مردم هند به ادب پارسی در گذشته است

اعراب و اسلام به ما چه دادند؟

براستی آن اسلام زوری که اعراب با ۳۰ سال جنگ و در گیری به خورد ایرانیان دادند چه بما داد که نداشتیم؟. برچیده شدن یک حکومت فاسد و بر آمدن حکومت فاسد دیگر که هنری نیست. آری ساسانیان سقوط کردند ، داستانهایی هست از اینکه ظالم بوده اند و چه و چه… پاسخ نگارنده این است: مگر پس از ساسانیان چه رژیم عدل و دادی در ایران حاکم شد؟. ما که جز ۱۴۰۰سال درگیری و جنگ چیزی ندیده ایم.!

نظام طبقاتی ساسانیان اشتباه ایشان بود ولی ربطی به فرهنگ و پیشینه ایران نداشت. همانطور که در دوره اشکانیان سامانه حکومت چیزی ورای سامانه ساسانیان بود. ایجاد طبقه موالی وغلامان ایرانی که پس از اسلام بسیار بدتر است.اعراب مردان ما را به غلامی بردند و زنان را به کنیزی.
براستی ” سیّد ” یعنی چه؟. فقط اعراب مرد هستند؟. فقط بنی هاشم حق آقایی و سروری دارد؟. این گونه که آخوند ۱۴۰۰ سال نظام طبقاتی ساسانیان را بر سر ملت بیچاره ایران می کوبد که گویی قرار بوده است تا ابد ساسانیان و نظام ایشان پا برجای باشد

آثار باقی مانده از ایران پیش از اسلام نشان از دانش و فرهنگی شگرف دارد

شهر گور در فیروزآباد با نقشه عجیب و بی نقص ،شهر داربگرد، شهر تیسفون، بیشاپور و تخت سلیمان برای باستانشناسان دلایل واضح و شگرفی بر پیشرفتگی علمی ایران پیش از اسلام دارد. پلهای بی نظیر ساسانیان که تا امروز باقیست و معماری سدهایی نظیر شوشتر برای هر انسان خردمندی کافیست که به دانش ریاضی و هندسه ی پیشرفته و دقیق ایرانیان پی ببرد

عدد نویسی نزد اعراب بصورت “ابجد” و نزد رومیان بصورت “رومی باستان” بود ،در حالیکه ایرانیان از سیستم پیشرفته ی یکان و دهگان(از راست به چپ) استفاده می کردند و در ژمان عبدالملک مروان اولین بار سکه هایی با تقلید از عددنویسی ساسانیان (از راست به چپ)را استفاده کردند. استفاده از سیستم ده دهی کمک بسیار بزرگی در حساب و هندسه به ایرانیان باستان کرده است و پا برجایی آثار ساسانیان پس از ۱۵۰۰ سال آن هم در مناطق زلزله خیز از دقت در محاسبه ایشان نشان دارد. خود تاریخ نویسان مسلمان بر سوزانده شدن آثار ادبی و علمی ایرانیان به بهانه کفر آمیز بودنش اعتراف کرده اند که به “کتابسوزی اعراب” شهرت یافت

موسیقی و جامه های رنگین باز مانده از هنرمندان ساسانی، گزارشهای خود اعراب از زیباییهای شهرهای تیسفون و فرش بهارستان(که به پیشنهاد عربی نادان تکه تکه شد و بین اعراب وحشی تقسیم گشت) تنها گوشه ای از هنر ایران ساسانی را به ما گوشزد می کند

جایگاه زن نزد ایرانیان پیش از اسلام

زبان پارسی مونث و مذکر ندارد و همین از روحیه برابری جنسی نزد ایرانیان خبر می دهد. نامهایی نظیر ” آریا ” و” مهران ” و “آذر” و “کیوان” که در فرهنگ ایران گاهی برای نامگذاری زن و گاهی برای مرد استفاده شده است،نشانه دیگری از بی تفاوتی ذاتی ایرانیان به جنسیت دارد. پادشاهی ۳ زن ایرانی که یکی از آنها بنام پوراندخت بسیار دقیق و شایسته پادشاهی را سامان بخشید،نشانه دیگری از ذات برابری زن و مرد در فرهنگ ایرانیان است

همچنین آغاز پادشاهی شاپور دوم پیش از تولد و پیش از مشخص شدن جنسیت زن و یا مرد وی، دلیلی دیگر است که در ایران باستان مقام زن و مرد در یک حد و اندازه بوده است. در ایران نه خبر از زنده به گور کردن دختران بود (که البته در اعراب هم بسیار نادر بوده است) و نه خبری از بردگان زنی که در بازارهای مدینه و شام، برهنه به فروش برسند,نظیر خرید و فروش مادران امامان شیعه

جایگاه ادب و اخلاق در ایران باستان

  

متن کتیبه های پارسی باستان امروز خوانده شده است و مدرک بزرگی بر ادب و فرهنگ شایسته ایرانیان است. توجه به راستگویی و پرهیز از دروغ یکی از موارد اخلاقی عمده ایست که از طرف ایرانیان باستان بارها و بارها در کتیبه های مختلف پند گونه و پر شمار آمده است. آثار ادبی اندکی که از طوفان اسلام باقی مانده است نظیر پندنامه “برزویه طبیب” براستی ما را با فرهنگی شگرف و شایسته روبرو می کند؛چیزی که شور بختانه ملت شریف و همیشه در صحنه ایران، امروز از آن تهی هستند.
آیین مانی که اسناد بزرگی از آن در چین یافت شده است، سندی بی نظیر از فرهنگ آرامش و متانت نزد ایرانیان باستان است. شاهنامه فردوسی که بسیاری از چامه های موبدان زرتشت را درخود پنهان کرده است،به گونه ای بی نظیر مردانگی و راستی ایرانیان را به رخ هر شنونده ای می کشد

ایران همه چیز به عرب داد و اسلام به ما خفت داد

از وعده بهشت پر از گل و درخت ایران که در قرآن آمده است بگذریم! اما معماری مساجد و گنبدهای زیبای مسلمانان کپی از معماری بی نظیر ساسانیان است. موسیقی عرب از دربار ساسانی به دربار خلفا راه یافت و تا اسپانیا حرکت کرد و اگر امروز گاهی شباهتهایی در موسیقی اسپانیا با موسیقی خودمان حس می کنیم بی دلیل نیست! ما لااقل یک گیتار از اسپانیا طلبکاریم

جامه ها و رقصهای صوفیان ترکیه و مصر چیزی جز جامه های ایرانی و رقصهای ایرانی نیست که هیچ ربطی به اسلام نداشته است و این هم بوسیله امویان تا اندلس رقته است. گاهی که به هنر و موسیقی مراکش نگاه می کنم، گویی ساسانیان را دمی زنده و بازگشته می بینم! علاقه ساسانیان به پوششهای رنگی و موسیقی رقصی ،چیزی را به مراکش داده است که امروز خود ایران ندارد: هنر ساسانی! و البته پس از آن آهی می کشم که “چرا ما امروز باید در خفّت اسلام و عزای امامان عرب خود زنی کنیم ولی مراکشی ها ۱۴۰۰ سال با فرهنگ ساسانی در شادی و پایکوبی باشند؟” چرا تاجیکستان سعی در بازسازی گذشته زیبای ایران داشته باشد ولی مردم ایران در صف یارانه و نوبت حج و سوریه عمر خود را تلف کنند؟. چرا اسلام به ما اندوه و خفّت داده است و ایران ساسانی به اعراب مراکشی شادی و هنر؟

این همه دانشمندان ایرانی که حتی خط عربی را ساختند. خطی که از زبان پهلوی و سریانی برداشته شده است. این همه دانشمندان بزرگی که اعراب مرتبا آنها را دانشمند عرب جا می زنند. بزرگانی که صرف و نحو را ساختند و نحو را آنچنان راست و دقیق نوشتند که تا پیش ازآن عرب نمی دانست که در قرآنش چندین ایراد نحوی وجود دارد و البته بعضی از ایرادات قرآن تا امروز هم پای برجاست! امپراتوری اعراب اگرچه خلیفه اش عربی ولگرد از بنی هاشم بود ولی اداره این امپراتوری که از هند تا اسپانیا ادامه داشت بدست مدیران ایرانی مانند “برمکیان” تا مدتها پا برجا ماند که نام بسیاری از آنها در تاریخ محفوظ است. زوال و گسیختن این امپراتوری هم بدست ایرانیان بود و از دوران مامون عملاً ایران بصورت کشوری مستقل درآمد و پس از آن خلافت عرب دکور و تختی بیش نبود

نکته پایانی

امروز در رژیم دروغین اسلامی آن اسلام خرافی در همه ایران رخنه کرده است و نسلها را مغز شویی می دهند. ایرانی بودن را افتخار نمی دانند و حتی نام ایران را انکار می کنند. آن چنان از اسلام کذایی دروغها به مردم گفته اند که برای ملت در خواب رفته مشتبه شده است که راه نجاتشان این اسلام و آن کتاب قرآن خرافه است. بر همه ایرانیان میهن پرست واجب است که خود را از یوغ بندگی اسلام برهانند و آزادگی را بیاموزند.آزادگی با پیام انسانیت و اتحاد بر اساس همه ی اقوام ایرانی.

نگه کن که این نامه تا جاودان          درفشی بود بر سر بخردان

 

 

 

سنت و مذهب
………….«آيا مشکل ما ايرانيان در مورد پذيرش مدرنيته (و لذا عرف مداری و انسان مداری و سکولاريسم و دموکراسی) سنت های ملی ما هستند؟» و اگر چنين است «محل تقابل آن سنت ها با مدرنيته در کجا است؟» و نيز اين پرسش که «آيا سنت های ملی ايرانيان سد راه گسترش مدرنيته در آن سرزمين اند يا سنت هائی اختصاصی (از خانوادگی گرفته تا مذهبی) که از دل باورهای گروهی و جماعتی بر می آيند و از نسلی به نسل ديگر منتقل می شوند؟»

من، هرچه پيرامون سنت های ملی ايرانيان که اغلب، بخاطر گستردگی شان در ميان ايرانيان رنگارنگ، «زمينی و عرفی» هستند می انديشم کمتر به موردی بر می خورم که با مفاد اصلی مدرنيته در تضاد و تقابل باشد، حتی اگر به آن مفاد توجه مستقيمی نشان ندهد. يعنی، همين که سنت های مزبور با مدرنيته تضادی ندارد خود نشانهء آن است که نمی توانند و نمی خواهند راه نفوذ و استقرار مدرنيته را سد کنند.

اما، اگر به تاريخ معاصرمان، که به نظر من، از جنگ های ايران و روس دورهء فتحعليشاه قاجار آغاز شده و تا به همين امروز آمده است، توجه کنيم خواهيم ديد که با شروع «بيداری ايرانيان» (بقول ناظم الاسلام کرمانی) و چشم گشودن از خواب گران اعصار تاريک تاريخ شان، و آغاز کوشش دولتمردان آگاه و روشنفکران شان برای درک ريشه ها و علل پيشرفت های اروپا در سايهء مدرنيته، اين «سنت های ملی» ما نبوده اند که با اين بيداری مخالفت کرده و با آن در افتاده اند بلکه اين «مذهب رسمی» کشور بوده است که فرصت داشته تا خود را بعنوان «سنت» جا بزند و جا بياندازد و، در پوشش «سنت»، بکوشد تا جلوی پيشرفت و ترقی و رفاه و نوشدن و علمی شدن و قانونمند شدن و آزادی فردی داشتن ايرانيان را بگيرد.

به عبارت ديگر، بهتر آن است که بجای سخن گفتن از «تضاد مابين مدرنيته و سنت» از «تضاد مابين مذهب و مدرنيته» سخن بگوئيم و بکوشيم تا اين واقعيت را ببينيم که «سنت های مذهبی تشيع دوازده امامی» و حتی سنت های تک تک مذاهب موجود در ايران، «سنت ملی» ما محسوب نمی شوند و خاص پيروان مذاهبی هستند که اگر قدرت دولتی و نيز قدرت اقتصادی طبقات مرفه و قدرت عوامفريبی دينکاران شان در ميان نمی بود هرگز نمی توانستند در برابر ايجابات مدرنيته قد علم کنند و سد راه نفوذ آن در جامعهء ايران شوند.

چند نمونه از تضاد مذهب با مدرنيته
می دانيم که «مدرنيته» بر بنياد انسان مداری، سکولاريسم، آزادی و دموکراسی بنا شده است و کافی است، برای اجتناب از طولانی شدن سخن، به مورد يکی از اين «بنيادها»، مثلاً آزادی، و مقاومت نشان داده شده در برابر آن از جانب مذهب و دکان داران اش، توجه کنيم.

مطالعهء تاريخ معاصر کشورمان بخوبی آشکار می سازد که، در سراسر دو قرن گذشته، اين دينکاران امامی بوده اند که همهء چيز غرب مدرن را نجس و ناپاک و زشت دانسته و عليه آن فتوا داده اند. آنها بوده اند که با «آزادی» و «مردم سالاری» مخالفت کرده اند و اکنون نيز، در قالب تقلبی «جمهوريت»، به انکار حق حکومت مردم و تأکيد بر لزوم تسليم آنها به ولايت فقيه سخن می گويند.

فریدون آدمیت در کتاب «اندیشهء ترقی و حکومت قانون در عصر سپهسالار» دربارهء ميرزا حسين خان سپهسالار می نويسد که او: «در پی اساسی بود مبتنی بر نظم و قانون و تجدد و نو آوری.... در همین دوره بود که احترام به قانون و اهمیت آن گسترش یافت. دورهء او، دورهء شکوفایی روزنامه های نسبتاً آزاد و انتشارات جدید بود. انتشار روزنامه های وقایع عدلیه و نظامی و وطن، که در تاریخ مطبوعات ایران نخستین روزنامه های مستقل هستند و خارج از حیطه دولت اند، از اقدامات ارزنده ای ست که باید در کارنامهء درخشان میرزا حسین خان بر دیگر کارهایی که او مبتکر یا پیشگام ایجاد آنان بود افزود».

اما هم او، در برابر اين اقدامات، از کارشکنی ها و مخالفت های آخوندها ياد می کند و عصارهء مواضع شان را در اين سخن حاج ملا علی کنی می بيند که: «کلمهء قبیحهء آزادی به ظاهر خیلی خوش نماست و خوب، و در باطل سراپا نقص است و عیوب. این مسئله بر خلاف جمیع احکام رسل و اوصیا و جمیع سلاطین عظام و حکام والا مقام است. به این جهت... اصل شرایع و ادیان، در هر زمان، خود قید محکم و سخت و شدیدی بوده و می باشد که ارتکاب مناهی و محرمات ننماید، معترض اموال و ناموس مردم نشوند، و چنین بر خلاف مقاصد و انتظام دولت و سلطنت است که هر کس هر چه بخواهد بگوید و از طریق تقلب و فساد نهب اموال نماید و بگوید "آزادی" است. و شخص اول مملکت همه را آزاد کرده و در معنی به حالت وحوش برگردانیده است».

و سپس توضيح می دهد که مخالفت روحانیون با مشیر الدوله ریشه در اين امر اساسی تری داشته که صدراعظم تجدد خواه ايران در دوران صدارت اش اجازهء مداخله آنان در امر دولت را به ایشان نمی داد.

در جريان انقلاب مشروطيت نيز، که می خواسته به تحقق آرمان های مدرنيته (از جمله آزادی) بيانجامد، اين شيخ فضل الله نوری بود که می گفت: «اگر منظور و مقصودتان از مشروطیت اجرای قانون الهی و حفظ احکام اسلام بود، چرا خواستید اساس آن را بر حریت و مساوات قرار دهید؟ در حالی که هر یک از این دو موذی ِ رکن قویم قانون الهی است. قوام اسلام بر عبودیت است نه به آزادی. بنای اسلام به تفریق و جمع مختلفات است نه به مساوات.»

و اين داستانی است که تا به امروز هم همچنان ادامه داشته. مثلاً، مرتضی مطهری می گويد: «آزادی قلم و لسان از جهات کثیره منافی با قانون الهی است. اگر نه، تو بگو فایدهء این آزادی چیست که این کلمه قبیحه را نشر می‌دهی؟ و بنای قرآن این است که آزادی نباشد. اگر فردا یهود و نصاری و مجوس و بابیه آمدند پای منبر و محراب ما، القای شیطنت کردند، نشر کلمهء کفریه خود را کردند، ایجاد شبهه کردند و قلوب صافیه مومنین را تضلیل کردند، تو می‌خواهی چه کنی؟»

حال، تنها کافی است اين سخنان را با ماده اول اعلاميهء جهانی حقوق بشر، که مهمترين دست آورد مدرنيته است، مقايسه کنيم تا به کنه فاجعهء نشستن مذهب به جای سنت پی ببريم:

«همۀ افراد بشر آزاد به دنیا می آیند و از لحاظِ حیثیت و حقوق با هم برابرند. همه دارای عقل و وجدان هستند و باید نسبت به یکدیگر با روح برادری رفتار کنند.»

باری، اگر به نتايج غياب مفاد همين يک مادهء ساده در سند قانون اساسی حکومت اسلامی (که مذهب آخوندهای دوازده امامی را مذهب رسمی کشور دانسته و بدينسان ملت ايران را حداقل به دو گروه خودی و ناخودی تقسيم می کند) بنگريم در می يابيم که کل اين سند بر بنياد انکار مدرنيته، در همه شقوق آن، گذاشته شده است.

گوهر کلام
من اينها همه را گفتم تا بگويم که مشکل استقرار مدرنيته در ايران وجود سنت های ملی ما (که بخاطر تکثر و گوناگونی جمعيت های عضو آن نمی توانند مذهبی باشند) نيست بلکه با سنت های اختصاصی آن نهاد مذهبی است که به خطا «مذهب رسمی» خوانده می شود و اعوان و انصار اش (که خود را «روحانيت» می خوانند) پاسدار آن و عايق بين جامعهء رنگارنگ ايرانی و مدرنيته اند.

بر اساس اين نکات است که عقيده دارم ما تنها زمانی می توانيم شاهد استقرار درست و کامل مدرنيته در ايران باشيم که «مذهب رسمی داشتن» را از قوانين اصلی و نهادهای مختلف حکومتی حذف کرده و «روحانيت» را به حوزهء اصلی کارش (که ابلاغ احکام به اصطلاح «الهی» به پيروان مذهب خويش است) محدود سازيم و اجازه دهيم که سنت های ملی ما راه را برای استقرار سکولار دموکراسی، که ميوهء سياسی مدرنيته است، هموار سازند.

و همين جا می توان پرسيد که «آيا بالاخره، ما ايرانيان دوران ظهور مذهب در قالب سنت و تضاد مذهب با مدرنيته را به پايان می بريم؟»

من کف بين نيستم اما به آينده نگری اعتقاد دارم و می بينم که، خوشبختانه، مردم ما، هر روز بيشتر از روز پيش، سنت های ملی و همخوان با مدرنيتهء خود را پاس داشته و حتی، به مدد مطرح کردن گستردهء آنها، می کوشند تا با حکومت يک مذهب خاص مبارزه کنند.

 

قسمتی از مقاله  مدرنيته، سنت و مذهب؟          اسماعيل نوری علا

نوشته ای جالب, که خواندن آن جوابها و سوالهای بیشماری, با خود به همراه دارد!

پیش‌گفتار مترجم بر کتاب «از بغداد تا مرو»

 

 

 

کتابی که در پیش روی شماست، در مبحث دین‌شناسی است. متأسفانه به دلایل روشنی جامعه‌ی ایران از سنت علمی دین‌شناسی برخوردار نیست و در این زمینه ما اساساً ادبیاتی نداریم. علت اصلی این است که علم دین‌شناسی، فقط در محیط‌هایی رشد کرده و می‌کند که در آن فرهنگ فلسفی یعنی فرهنگ‌ِ پرسشگری جا افتاده است. علم دین‌شناسی و علم کلام دو حوزه‌ی کاملاً متفاوت هستند که با روش‌های گوناگون و حتا متناقض بدانها پرداخته می‌شود. برای روشن ساختن موضوع ابتدا به تعاریفی که برای دین‌شناسی و علم کلام شده است، می‌پردازم.

آرامش دوستدار در کتابش، «امتناع تفکر در فرهنگ دینی»، از علم دین‌شناسی تعریف نسبتاً دقیقی ارایه داده است. او می‌نویسد:

« دین شناسی (تطبیقی)، علمی که به صورت رشته‌ی دانشگاهی ظاهراً فقط در آلمان وجود دارد، وظیفه‌ و هدفش دفاع از «حقایقی» نیست که این یا آن دین، مثلاً مسیحیت یا اسلام، مدعی آنند. نه علم کلام است، نه تاریخ‌نگاری محض رویدادهای دینی و نه تحقیق جامعه‌شناختی در دین به منزله‌ی پدیده‌ای میان دیگر پدیده‌های جامعه‌ساخته و جامعه‌ساز، در عین حال از مصالح و نتایج این زمینه و زمینه‌های پژوهشی دیگر برای پرداختن به حوزه‌ی موضوعی خود و مسایل آن کمک می‌گیرد. دین شناسی تطبیقی که مانند هر دانش دیگر ناوابسته به این یا آن بینش دینی‌ست، پژوهشی‌ست در پدیده‌ی دین به منظور فهمیدن و شناختن شکل‌ها، ساختارها و محورهایی که ویژه‌ی چنین پدیده‌ای هستند. پدیده‌ی دین را فقط از طریق مطالعه نمودارهای تاریخی آن می‌توان شناخت، به این سبب دین شناسی باید تطبیقی و «غیردینی» باشد. «غیردینی» بودن یعنی در همه‌ی دینها، اعم از «ابتدایی» و «عالی» به یک چشم نگریستن. در دین‌شناسی تطبیقی پدیده‌ی خدا، مثلاً در دینهای یهودی، زرتشتی، مسیحی و اسلام، با همان اهمیت و برابری موضوع پژوهش است که توتم، فتیش، جانور، درخت، سنگ و آب مقدس، یا دیوها و ارواح در دینهای مربوط. چنین است که دین‌شناسی تطبیقی می‌تواند نیروهای محوری را در پدیده‌های دینی بیابد، آنها را از نظر محتوا، شکل و نوع با هم مقایسه کند، تحت مقوله‌های همسان و یا ناهمسان در آورد و بدینگونه الگوهایی برای شناختن و بویژه فهمیدن پدیده‌های گوناگون دینی و ماهیت واحد ادیان مختلف بیابد. به این معنا دین‌شناسی تطبیقی را پدیده‌شناسی دینی نیز می‌خوانند.»

در مقابل آن، علم کلام، یا الهیات یا خداشناسی وجود دارد. دکتر علی اصغر حلبی در کتابش، «تاریخ علم کلام در ایران و جهان اسلام»، می‌نویسد:

«علم کلام، کلام در لغت سخن گفتن است و در اصطلاح مرسوم، دفاع از دیانت، به ویژه اعتقادات، در برابر معارضان به وسیله‌ی ادله عقلی است» او ادامه می‌دهد: «در دین تفکر حد و مرزی دارد، اگر از آن مرز بگذرد، جایز نیست و به نظر اهل دین چنین تفکری جز گمراهی نتیجه‌یی نمی‌دهد. کلام، خدمتگزار دیانت است و تا جایی که دیانت اجازه می‌دهد مجال پیشروی دارد…. [در صورتی که] روح فلسفه مستلزم آزادی در تحقیق و تجسس است. به هر حجیت و اعتبار به چشم بدگمانی می‌نگرد. وظیفه‌ی آن این است که مفروضات نقادی نشده‌ی فکر بشری را دنبال کند و به نهانگاه‌های آنها برسد … در صورتی که گوهر دین ایمان است؛ و ایمان همچون مرغی، “راه بی‌نشان” خود را بی‌مدد عقل می‌بیند» و سپس با نقلی از اشعار نظامی [خسرو و شیرین] تفاوت آن دو نگرش را مستند می‌سازد:

قیاس عقل تا آن جاست بر کار                       که صانع را دلیل آید پدیدار

مده اندیشه را زان بیشتر راه               که یا کوه آیدت در پیش یا چاه

چو دانستی که معبودی ترا هست         بدار از جستجوی چون و چه دست

شاید همین دو تعریف، از دوستدار و حلبی، برای فرق‌گذاری بین علم دین‌شناسی و علم کلام کافی باشند.

منابع و مصادر قرآن

در حدود ۲۰۰ سال اخیر که علم دین‌شناسی شکل گرفته است، خاورشناسان غربی کتاب‌های بسیاری درباره‌ی منابع و مصادر قرآن و اسلام نوشته‌اند. آنچه بین دین‌شناسان غربی درباره‌ی منابع و مصادر قرآن مشترک بوده، این نکات بوده‌اند:

۱- غیر وحیانی بودن قرآن

۲- اقتباس از منابع پیش از خود بویژه تورات و انجیل یا به عبارت دقیق‌تر عهدین

۳- اکثر پژوهشگران تأثیر یهودیت بر قرآن را بیشتر از مسیحیت می‌دانند ولی در میان این پژوهشگران هستند کسانی که تأثیر مسیحیت را بر قرآن بیشتر می‌دانند.

۴- تقریباً همه‌ی این خاورشناسان اطلاعات خود را درباره‌ی شکل‌گیری اسلام از تاریخ طبری و احادیث اسلامی گرفته و این قرائت از تاریخ اسلام را به عنوان یک موضوع پذیرفته شده می‌نگریستند. به سخن دیگر، تاکنون هیچ پژوهشگری، وجود محمد، پیامبر اسلام، و نوع زندگی‌اش را که در سیره‌ها [زندگینامه‌ها] آمده زیر علامت سوآل نبرده بود.

۵- اکثریت‌ِ پژوهشگران بر این توافق داشتند که قرآن موجود، همان قرآنی است که در دوره‌ی عثمان جمع‌آوری شد و سپس در اختیار مردم قرار گرفت.

از جمله‌ کتاب‌هایی که درباره‌ی نکات بالا نوشته شده‌اند، می‌توان به آثار آبرام گایگر [«محمد از متون یهودی چه چیز برگرفته است؟»]، تئودور نولدکه [«تاریخ قرآن»]، هارتویش هیرشفلد [«عناصر یهودی در قرآن»]، ویلهم رودلف [«وابستگی قرآن به دین یهود و نصاری»] و ویلیام کلیر تیزدال [«منابع اسلام»] اشاره کرد.

این نوع نگرش به قرآن و اسلام تا اواخر سده‌ی بیستم ادامه داشت که من در این جا آنها را «نسل قدیم» پژوهشگران می‌نامم. «نسل جدید» پژوهشگران – که البته از لحاظ سنی جوان نیستند- کلاً بخش بزرگی از پژوهش‌های گذشته را که روی «سر» قرار داشت، روی «پاهایش» قرار دادند.

مهم‌ترین موضوعی که پژوهشگران جدید زیر علامت سوآل بردند، آغاز تاریخ اسلام است که تا کنون بدون نقد از سوی پژوهشگران قدیم پذیرفته شده بود. آغاز اسلام، یعنی دو سده‌ی نخستین آن، در هاله‌ای از ابهام غرق شده است. تاریخ طبری، احادیث نبوی و دیگر احادیث تنها منبع بازسازی تاریخ آغازین اسلام بوده و هست. ولی آیا این احادیث و تاریخ طبری، از سندیت تاریخی برخودار هستند؟ پاسخ‌ِ پژوهش‌گران «نسل جدید» منفی است. همه‌ی آنها ۱۵۰ تا ۲۰۰ سال پس از شکل‌گیری اسلام به نگارش در آمدند. یکی از مهم‌ترین منابع، سیره‌ی ابن هشام است که گفته می‌شود بر اساس سیره‌ی ابن اسحاق – باید افزود که ما هیچ گونه اطلاعاتی از این نویسندگان در دست نداریم- نوشته شده است. مسعود انصاری در کتابش، «دین‌سازان بی‌خدا»، درباره‌ی سیره‌ی ابن‌ِ هشام می‌نویسد:

«”ابن اسحق” (۱۵۱ – ۸۰ هجری قمری / ۷۶۸ – ۶۹۹ میلادی)، نخستین تاریخنویس تازی است که زندگی و شرح حال محمد بن عبدالله را به رشته نگارش در آورده است. «ابن اسحق» شرح حال و رویدادهای زندگی محمد را از “فاطمه”، دختر “منذر” شنیده و در کتاب خود شرح داده است. فاطمه، دختر منذر و همسر‌ِ المنذر هشام بن عروه از زنان دانشمند بوده و فاطمه نیز آن چه را که برای ابن اسحق از شرح حال محمد و زندگی او روایت کرده، از مادر بزرگش «اسماء» دختر ابوبکر (خلیفه اول) و “امه سلمه” یکی از زنان محمد و سایر افرادی که رویدادهای زندگی محمد را به چشم دیده بودند، شنیده و در کتاب سیرت محمد شرح داده است. پس از او “ابن هشام” (۲۱۳ یا ۲۱۸ هجری قمری / ۸۲۸ یا ۸۳۳ میلادی) آن کتاب را ویراستاری و پالایش کرده است».

حدود یک سده پس از اسلام، راوی [یعنی «فاطمه»‌ی مجازی] که خود شاهد زنده نبوده، چیزهایی که از مادربزرگش شنیده به ابن اسحاق می‌گوید و او هم به عنوان «اسناد و مدارک تاریخی» ثبت می‌کند! با اندکی اندیشیدن می‌توان پی برد که این نوع تاریخ‌نویسی تا چه اندازه می‌تواند سندیت و صحت داشته باشد.

اساساً یک اصل خدشه‌ناپذیر در مورد تاریخ شفاهی را باید به عنوان شاخص در نظر گرفت: هر چه خبرها درباره ی یک واقعه تاریخی دیرتر نوشته شوند، احتمال فراموش شدن جزئیات و یا دور شدن از واقعیت آنها بیشتر است.

تاریخ طبری و احادیث نبوی و دیگر احادیث که حداقل پس از ۱۵۰ سال قصد بازنویسی تاریخ اسلام و اعراب را دارند، به جزئیاتی می‌پردازند که گویا وقایع همین چند لحظه پیش رخ داده‌اند. آنها اساساً هیچگونه مدرک و سندی برای تاریخی بودن اظهارات خود ارایه نمی‌دهند. از این رو، این کتاب‌ها [تاریخ طبری و احادیث نبوی و غیرنبوی] از دید‌ِ این پژوهشگران فاقد ارزش‌اند و هر آن چه بر اساس آنها نوشته شده باید مورد تجدید نظر قرار بگیرد.

این که چرا پژوهشگران غربی‌ِ به اصطلاح «نسل‌ِ قدیم» به این احادیث و داستان‌سرایی‌ها یا دقیق‌تر گفته شود، اسطوره‌سازی‌ها به مثابه‌ی سند تاریخی نگریسته‌اند، مبحث جداگانه‌ای است. ولی تاکنون این گونه بوده است.

دین‌شناسان «نسل جدید» بر این نظرند که تاریخ شکل‌گیری اسلام کاملاً به گونه‌ای دیگر طی شده است. اگر بخواهیم به نکات اصلی آن اشاره کنیم، بدین گونه است که:

۱- پیش از شکل‌گیری اسلام، جنبشی وجود داشته که جزوی از طیف مسیحیت بوده [زیرا عیسی مسیح مرکز باور آنها بوده است]. و از آنجا که موضوعات قرآنی طی این جنبش نوشته یا گفته شده، این جنبش را «جنبش قرآنی» نام نهاده‌اند.

۲- جغرافیای شکل‌گیری جنبش قرآنی نه در شبه‌جزیره عربستان یا دقیق‌تر گفته شود مکه و مدینه، بلکه در ایران‌ِ ساسانی، یعنی در مرو، میانرودان و سوریه بوده است،

۳- جنبش قرآنی تا پیش از تبدیل و استحاله‌اش به اسلام، اساساً به زبان آرامی – سُریانی خود را بیان می‌کرده است و بعدها، نوشته‌ها و گفته‌های آنها به تدریج در سوریه به خط ناقص عربی (بدون نقطه‌گذاری حروف) بازنویسی شد،

۴- از این رو، نویسنده یا الهام‌بخش قرآن، نه محمد بلکه یک جنبش طولانی بوده که از خصلت ایرانی – سوری برخودار بود. بنا بر این پژوهش‌ها، اساساً فردی به نام محمد با این مشخصات که در سیره‌ها نوشته شده، وجود نداشته است و این جزو اسطوره‌سازی‌هایی است که بسیاری از ادیان‌ِ پیش از اسلام نیز بدان مبادرت ورزیده‌اند.

یکی از کارهای بسیار مهم این پژوهشگران‌ِ «نسل جدید»، بازخوانی مهم‌ترین منابع مسیحی بوده که همزمان با شکل‌گیری اسلام نوشته شده‌اند. آنها طی بازخوانی این منابع متوجه شدند که مترجمان و پژوهشگران‌ِ نسل پیش متون نویسندگان مسیحی این مقطع تاریخی را با اتکاء به منابع اسلامی [مانند سیره ابن هشام و تاریخ طبری] ترجمه کرده‌اند. یعنی آنها به طریقی دیگر همان اسطوره‌های ساخته شده را در ترجمه‌های خود گنجانده‌اند. این موضوع پیچیده را نویسنده‌ی همین کتاب، کارل – هاینتس اولیگ در کتاب دیگری به نام «آغاز اسلام» زیر ذره‌بین انتقادی خود برده است.

در همین رابطه، مارکوس گروس در پژوهش‌های خود درباره‌ی تأثیرپذیری قرآن و اسلام از بودیسم که در سایت اناره [inarah.de] منتشر شده است، پس از بررسی و ارزیابی این تأثیرگذاری، به تولد و مرگ محمد می‌رسد و نشان می‌دهد چگونه نویسندگان اسلامی تولد و مرگ محمد را از زندگینامه‌ی بودا برگرفته‌اند. در احادیث اسلامی [ابن اسحاق و ویراستار بعدی آن یعنی ابن هشام] آمده است که «پیامبر در روز دوشنبه، ۱۲ ربیع‌الاول برابر با سال فیل در مکه زاده شد». این مصادف است با ۲۰ آوریل ۵۷۰ میلادی. نویسنده‌ یا نویسندگان حدیث، تولد محمد را مصادف با سالی می‌داند که ابرهه الاشرم حبشی به مکه حمله کرد. از آن جا که ابرهه حبشی با فیل‌های خود به مکه حمله کرده بود، این سال‌ِ یورش به مکه را سال فیل [عام الفیل] گویند. صرف‌ِ نظر از این که چگونه فیل که روزانه به ۱۵۰ لیتر آب نیاز دارد می‌تواند در این کویر بی‌ آب و علف زنده بماند، این حدیث عملاً در صدد توجیه سوره‌ی ۱۰۵، یعنی سوره‌ی فیل است که در آن آمده «مگر ندیدى پروردگارت با پیلداران چه کرد / آیا نیرنگشان را بر باد نداد / و بر سر آنها دسته دسته پرندگانى ابابیل نفرستاد / [که] بر آنان سنگهایى از گل [سخت] می‏افکندند / و [سرانجام خدا] آنان را مانند کاه جویده‏شده گردانید» این، کل سوره‌ی فیل است. طبعاً کسی که از گذشته‌ و محیط پیدایش قرآن بی‌اطلاع باشد قادر نخواهد بود، «مشکل فیل» را در قرآن حل کند. و به همین دلیل، بعدها از این سوره‌ی کوتاه، «حمله‌ی ابرهه به مکه برای ویران کردن کعبه» ساخته شد که با تولد محمد نیز همزمان می‌شود. هیچ منبع تاریخی وجود ندارد که یورش حبشی‌ها به مکه را با فیل تأیید کند، به جز اسطوره‌ی ابن اسحاق یا به عبارتی ابن هشام.

در اسطوره‌های بودایی، مادر بودا خواب می‌بیند که پسرش از یک فیل‌ِ سفید و بزرگ چون کوه هیمالایا زاده می‌شود. اساساً فیل از اصلی‌ترین نمادها در بودیسم است و نقش بسیاری در ادبیات بودایی ایفا می‌کند.

درباره‌ی مرگ محمد در احادیث آمده است که او درست در همان روزی که متولد شد، درگذشت. یعنی روز تولد، بعثت، هجرت و درگذشت محمد درست در یک روز رخ داده است [همه این روزها دوشنبه بوده است]. در اسطوره‌ی بودا نیز آمده که او نیز درست در همان روزی که متولد شد، منور هم شد [پیامبر شد] و همان روز هم درگذشت [روز وایساکا پورنیما vesakha-day].

این تشابهات اتفاقی نیستند. مارکوس گروس بر این نظر است که در مرو و مناطق پیرامونی آن، جنبش قرآنی در کنار بودیسم زیست می‌کرد [ افغانستان امروز بزرگ‌ترین مرکز بودیسم در خاورمیانه بود و بامیان شهری بود که بی‌شباهت به شهرهای پیشرفته‌ی یونانی نبود]. به هر رو، بنا بر پژوهش‌های جدید، منشاء اظهارات قرآن نه در مکه و مدینه بلکه در جایی دیگر [بویژه مرو] بوده است.

یکی از مهم‌ترین پژوهش‌های «نسل جدید»، پژوهش‌های زبان‌شناختی است که اوج خود را در کتاب کریستوف لوکسنبرگ به نام «قرائت سُریانی – آرامی قرآن» یافته است. البته پیش از او، این مسیر توسط کسانی مانند آلفونس مینگانا [«تأثیر زبان سریانی بر سبک قرآن»] و رودلف دووراک [«پیوستی در موضوع لغات بیگانه در قرآن»] اندکی طی شده بود. لوکسنبرگ توانسته از این طریق آن بخش‌هایی از قرآن را که به بخش‌های تاریک یا مبهم – تقریباً یک چهارم قرآن- معروف هستند، با قرائت جدید، معنا ببخشد و خدمتی بزرگ به «نسل جدید» پژوهشگران بکند.

به سخن دیگر، یکی دیگر از «اصالت»‌های قرآن که گفته می‌شود «وحی به زبان عربی» بر پیامبر اسلام نازل شده است، با دلایل علمی متزلزل شده است. اصالت مضمونی قرآن، پیش‌ترها توسط «نسل قدیم» پژوهشگران به اثبات رسیده بود. آنها به خوبی و روشنی نشان دادند که بخش‌ِ بزرگی از منابع و مصادر قرآن در ادبیات دینی پیشینیان یعنی تورات و انجیل نهفته است و به همین دلیل، قرآن «اصیل» و منحصر بفرد نیست.

شاید با این نگاه نوین بتوان، سرانجام، حدوداً پی برد که در دو سده نخست پس از «اسلام» و بویژه چند دهه‌ی پیش از آن «دو قرن سکوت» چه رخ داده است. این بویژه برای بازخوانی و بازنویسی تاریخ ایران و همچنین تاریخ شکل‌گیری شیعه از اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار است.

در این جا ضروری است که یک بار دیگر، دو دهه‌ی آخر ساسانیان به ویژه جنگ بیزانس به رهبری هراکلیوس با خسرو پرویز، اهمیت لخمی‌ها یا بنی لخم- که مسیحیان نستوری بودند و در حیره حکومت می‌کردند- و از سوی دیگر نقش عربهای بنی‌غسان [غسانیان] که پیرو بیزانس و مسیحیت یعقوبی (منوفیزیت) بودند، بازخوانی بشود. آن چه که در اینجا اهمیت دارد، بررسی‌ِ تغییر آرایش و صف‌بندی عرب‌های مسیحی بنی‌لخم و بنی‌غسان به هنگام حمله‌ی هراکلیوس به ایران در سال ۶۲۲ میلادی [به اصطلاح «سال هجرت»] می‌باشد.

نکته‌ی مهم در این جا، نقش عرب‌های ایرانی‌ست‌ که از دوران اشکانیان و ساسانیان به ایران کوچانده شده بودند. این که آغاز تاریخ عرب‌ها («هجری») درست با تاریخ حمله‌ی هراکلیوس به ایران مطابقت پیدا می‌کند، خود جای تفکر دارد. زیرا در سنگ‌نبشته‌ای که در حمام شهر قدیمی قدره [Gadara] (امروزه أم قیس) در اردن از معاویه کشف شده، مربوط به سال ۶۶۳ میلادی می‌باشد که علاوه بر نقش صلیب بر آن، آمده است: سال ۴۲ عرب‌ها. در این جا اساساً سخنی از سال «هجری» نیست. و این سالی است که ایرانیان مجبور شدند سپاهیان خود را برای مقابله با هراکلیوس از آنجا [مصر، اورشلیم و شام] بیرون بکشند و به سوی ارمنستان روانه کنند. به هر رو، ضروری است که هم تاریخ این مقطع و هم تاریخ شکل‌گیری اسلام، یک بار دیگر مورد بازخوانی و بررسی قرار گیرد.

و تا آنجا که به علم کلام اسلامی مربوط می‌شود، ضروری است که بازتاب نحله‌های گوناگون مسیحی و گنوسی [منداییان و مانویت] در قرآن توضیح داده شود. مثلاً صابئین [یا منداییان] که جزو نحله‌ی گنوسی محسوب می‌شوند، چگونه و چرا در قرآن به عنوان «اهل کتاب» و یکتاپرست معرفی می‌شوند، در صورتی که بنیاد تفکر آن ثنوی است و صدها پرسش‌ِ کلامی دیگر …

این نوشته در واقع چکیده‌‌‌ی چند کتاب‌ِ است که نامشان در آخر همین کتاب آمده است. نویسنده تلاش کرده که بیش از ۲۰۰۰ صفحه را در این نوشته خلاصه کند. به همین دلیل، ما در این جا با ارجاعات بسیاری روبرو خواهیم بود که اندکی سرعت خواندن را کاهش می‌دهد.

از آن جا که در این کتاب اشارات فراوانی به نحله‌های دینی، شخصیت‌ها، مکان‌ها و غیره می‌شود، برای ساده‌تر کردن‌ِ این متن، توضیحات مفاهیم ناآشنا را که در متن سیاه شده‌اند جمع‌آوری و ترجمه شده و در آخر کتاب آمده‌اند [عمدتاً از ویکی‌پدیا]. توضیحات‌ِ شماره‌گذاری شده از خود نویسنده است، و توضیحات شماره‌گذاری نشده در آخر کتاب، از سوی مترجم می‌باشند. همچنین نام پژوهندگان را به شکل اصلی [لاتینی] فهرست کردم تا خوانندگان در صورت‌ِ ضرور بتوانند به راحتی در اینترنت درباره‌ی آنها به جستجو بپردازند.

 ب. بی‌نیاز (داریوش)

عرب پرستی و ایران ستیزی زیرپوستی!

 

- آن هنگام که امامت برای ایرانیان مثبت و مقدس بود از سوی روشنفکران و اهل قلم سکولار و نیمه سکولار با مولفه‌هایی همچون علی‌ ابن‌ ابیطالب و فاطمه‌ی زهرا و ابوذر و عمّار و ... به مردم معرفی می‌شد. اکنون که کوس رسوایی شیعه‌گری و امامت هر روز بلندتر از روز قبل شنیده می‌شود تلاشِ جامعه روشنفکری در این است که امامت و تشیع و اسلامِ واقعاً موجود به همراه تمام زیان ها و آفات آن را در فرهنگ و تمدن ایرانِ باستان و آئین مهر و میترا و دین زرتشت ریشه‌یابی کرده و آن را متفاوت از اسلام اصیل و واقعی صدر اسلام معرفی کنند!

- سالیانی پیش از این حجاب نشانه‌ی ارزشِ بالای زنان در اسلام و عفت و حیای زن مسلمان به تاسّی از فاطمه دختر محمد بود. این روزها که زن ایرانی از این ظلم و تبعیض و توهین آشکار به فریاد آمده همین حجاب میراثِ دوران هخامنشی معرفی می‌شود!

- زمانی عاشورا حماسه‌ی حسین‌ ابن علی و زینب و رقیه و سکینه و کلثوم و قاسم و عباس بود. الان که پخش مراسم وحشیانه قمه‌زنی و زنجیر زنی باعث آبرو ریزی شده روشنفکر ایرانی عاشورا و کربلا را همان داستان سیاوش معرفی می‌کند!

- زمانی هم سیّد برای همه محترم بود و جلویش دو زانو می‌نشستند چون از ذریّه پیامبر قریشی و بنی‌هاشم بود. الان که به تدریج سیّد در اذهان مردم معنی مفتخور و بی‌کار و بی‌عار پیدا میکند محقق و مورخ ایرانی با میکروسکوپ به دنبال ردّ پای سادات در نظام طبقاتی ساسانی است!

- پیش از این روحانیت وارث رسول الله و شاگرد مکتب امام جعفر صادق بود و مدافع مظلومین در برابر پادشاهان ستمگر. اکنون بعد از سی و پنج سال حکومت این اراذل و اوباش عمامه به سر که کسی از شر آنها بی آسیب نمانده در تحقیقات اندیشمندان کاشف به عمل آمده که آخوندها بازمانده‌ی مغ‌های زرتشتی دوران ساسانی و متحد تاریخی پادشاهان در سرکوب مردم هستند و در اسلام اصیل و واقعی اصلا جایی برای روحانیت نبوده و نیست !

- چند سال پیش فردی که به عنوان شاعر ملی و شاعر آزادی به خورد خلق الله داده شده است فردوسی را یک فئودال بازمانده از دوران ساسانی و مجیزگوی شاهان و مدافع نظام ارباب رعیتی معرفی می‌کرد. الان که اقبال به شاهنامه زیاد شده فردوسی شیعه دوازده امامی و کتابش مانیفست دادخواهی خلق در برابر ستم شاهان است. هدف کسب اعتبار مجدد برای تشیع و اسلام است یا تخریب وجهه‌ی فردوسی الله اعلم!

در حاشیه:

- محمدرضا شاه تا وقتی در حکومت بود و سالیانی پس از سرنگونی مورد لعن و طعن حماعت روشنفکر و آزادیخواه بود بابت تبلیغ فرهنگِ ایران باستان و تغییر تقویم هجری و ترویج بی‌ناموسی و هرزگی در بین زنان و دختران و همدستی با صهیونیست‌ها و نوکری برای غربی‌ها و تیشه به ریشه اسلام و اعتقادات مردم زدن. این روزها که آزادی زن و فرهنگ و تمدن غرب مورد اقبال نسل جوان است و مردم از دشمنی بی‌حاصل و بی‌مورد با اسرائیل به تنگ آمده‌اند شاه اینگونه معرفی می‌شود: عَرب پرست، اسلام پناه، ضد ایرانی، ضد مدرنیته غربی، ضد یهودی، ضد آزادی زن. هدف کوبیدن شاه به هر قیمت!

- انقلاب پنجاه و هفت تا چند سال پیش انفجار نور و قیام باشکوه مردم در مقابل نظام ستمشاهی بود و پیشگامان آن رفقای چریک و توده ای و برادارن مجاهد و رهروان راه مصدق که دست در دست روحانیت مبارز کاخ ستم را واژگون کردند. الان که گندش آمده روشنفکر ایرانی افاضه می‌فرماید که بعله شاه خودش بر ضد خودش انقلاب کرد و ما همه یک صدا و یکپارچه پشتیبان شاپور بختیار بودیم!

http://www.iroon.com

خاک پدران است که دست دگران است     هان ای پسرم، خانه نگهدار پدر شو

ایرانی آزاده! جهان چشم به راه است      ایران کهن در خطر افتاده، خبر شو

 

چهارشنبه سوری   

نوروز  

سیزده بدر    

خجسته و فرخنده باد